Wysiłkowe nietrzymanie moczu po porodzie – kiedy problem wymaga leczenia?

Jeżeli wyciek moczu pojawia się w związku z wysiłkiem lub wzrostem ciśnienia w jamie brzusznej, może wskazywać na wysiłkowe nietrzymanie moczu (WNM). Dostępne są różne metody leczenia tego problemu – od fizjoterapii mięśni dna miednicy po leczenie zabiegowe z wykorzystaniem taśmy podcewkowej.

Dlaczego nietrzymanie moczu może pojawić się po porodzie?

Ciąża i poród wpływają na struktury odpowiedzialne za podtrzymywanie narządów miednicy oraz mechanizm trzymania moczu. Znaczenie mają m.in. zmiany zachodzące w mięśniach dna miednicy i tkankach podtrzymujących cewkę moczową.

W przypadku wysiłkowego nietrzymania moczu charakterystyczne jest pojawianie się wycieku w sytuacji, gdy wzrasta ciśnienie w jamie brzusznej. Dlatego problem może ujawniać się podczas kaszlu, kichania, śmiechu, biegania, skakania czy podnoszenia cięższych przedmiotów.

Nasilenie objawów może być bardzo różne – od sporadycznego wycieku kilku kropel moczu po dolegliwości, które zaczynają ograniczać codzienną aktywność.

Czy nietrzymanie moczu po porodzie może ustąpić?

W pierwszym okresie po porodzie organizm potrzebuje czasu na regenerację, a występujące dolegliwości mogą się zmieniać. Utrzymującego się nietrzymania moczu nie należy jednak traktować jako nieuniknionej konsekwencji urodzenia dziecka.

Warto zgłosić problem lekarzowi lub fizjoterapeucie uroginekologicznemu, szczególnie jeśli objawy nie ustępują, nasilają się albo wpływają na aktywność fizyczną i codzienne funkcjonowanie.

Istotne jest również określenie rodzaju nietrzymania moczu. Wysiłkowe NTM należy odróżnić m.in. od nietrzymania związanego z nagłym, trudnym do opanowania parciem na pęcherz, ponieważ sposób leczenia może być inny.

Pierwszym krokiem nie musi być zabieg

W przypadku wysiłkowego nietrzymania moczu leczenie może rozpocząć się od postępowania zachowawczego. Ważną rolę odgrywa odpowiednio prowadzony trening mięśni dna miednicy.

Nie chodzi przy tym wyłącznie o wykonywanie przypadkowych „ćwiczeń Kegla”. Istotna jest prawidłowa technika, regularność oraz dopasowanie ćwiczeń do konkretnej pacjentki.

Jeżeli jednak mimo odpowiednio prowadzonego leczenia zachowawczego problem nadal się utrzymuje, można rozważyć dalsze możliwości leczenia.

Kiedy rozważa się taśmę podcewkową?

Jedną z metod operacyjnego leczenia wysiłkowego nietrzymania moczu są taśmy podcewkowe. Ich zadaniem jest zapewnienie podparcia środkowego odcinka cewki moczowej, co pomaga ograniczyć niekontrolowany wyciek moczu podczas wzrostu ciśnienia w jamie brzusznej.

Taśma nie jest jednak rozwiązaniem przeznaczonym automatycznie dla każdej kobiety z nietrzymaniem moczu. Decyzję o leczeniu zabiegowym poprzedza diagnostyka oraz kwalifikacja, podczas której lekarz ocenia m.in. charakter dolegliwości i rodzaj nietrzymania moczu.

TOT i TVT – co oznaczają te skróty?

TOT i TVT to określenia technik wykorzystujących taśmę podcewkową w leczeniu wysiłkowego nietrzymania moczu. Różnią się przede wszystkim drogą, którą taśma jest przeprowadzana podczas zabiegu.

W obu przypadkach celem jest stworzenie podparcia dla cewki moczowej. Wybór konkretnego sposobu leczenia powinien być jednak poprzedzony oceną medyczną i omówieniem z pacjentką możliwych korzyści oraz ryzyka związanego z zabiegiem.

Nie trzeba czekać, aż problem zacznie ograniczać codzienne życie

Rezygnacja z biegania, unikanie ćwiczeń, obawa przed kichnięciem w miejscu publicznym czy konieczność ciągłego korzystania z wkładek nie powinny być traktowane jako coś, z czym po porodzie po prostu trzeba nauczyć się żyć.

Wysiłkowe nietrzymanie moczu można diagnozować i leczyć, a sposób postępowania zależy od rodzaju oraz nasilenia dolegliwości.

W Centrum Lekarskim ALFA pacjentki z problemem nietrzymania moczu mogą skorzystać z konsultacji i diagnostyki oraz – po odpowiedniej kwalifikacji – leczenia zabiegowego z wykorzystaniem taśm podcewkowych. Pierwszym krokiem jest ustalenie rodzaju nietrzymania moczu i dobranie postępowania odpowiedniego do konkretnej pacjentki.